KAPPERSPRAAT | Cajón

Nieuws

"Een kerstkapsel graag", zei het kereltje in mijn stoel," want, ik moet muziekles geven op school."

"Ik wist helemaal niet dat jij een leraar was", zei ik verbazing veinzend.

"Nee, ik speel met de juf."

"Dat zou ik ook wel willen", mompelde ik onverstaanbaar. "Oh, en wat speel je dan?", vroeg ik.

"Een cajón."

"Pardon?"

"Cajón!"

"Karton?"

"Nee een cajón", herhaalde hij.

"Wat is in hemelsnaam een cajón?" riep ik uit. "Ik heb hier al van alles gehoord maar van een cajón nog nooit."

"Het is een soort doos met een gat er in en met snaren en daar zit je op en je moet er op slaan", legde hij uit.

"Je zit me toch niet in de maling te nemen hè", zei ik dreigend. "Want daar houd ik niet van."

"Nee echt niet", zei hij verschrikt.

Ondertussen kreeg zijn haar de gewenste vorm.

"Zeg, is het wat?" vroeg ik de spiegel achter zijn hoofd zwaaiend.

"Ja dit is precies wat ik bedoelde", zei hij met een grijns van oor tot oor.

"Kijk van een cajón heb ik geen verstand, maar dit."

"Ja, echt helemaal precies zoals ik het wil", zei hij stralend.

"Nou, jouw juf boft maar met zo'n knappe assistent."

Terwijl ik de jonge muziekleraar vrijliet uit zijn stoel kwam er een vader met zijn twee zonen binnen.

"Ik wil alvast even betalen voor die twee mannen", zei de vader.

"Kijk eens aan, jij betaalt zelf?" vroeg hij aan de net geknipte jongen die ook bij de kassa stond.

"Zien jullie dat jongens?" zei hij tegen zijn zonen. "Het kan wel hè, zelf afrekenen."

Na ze fijne kerstdagen gewenst te hebben en de jonge muziekdocent succes, gingen we aan de slag met de twee broers.

Prompt zwaaide de deur open en de vader kwam weer binnen.

"Dat zelf betalende ventje maakte net een briljante opmerking", zei hij wijzend op zijn kale kop. "Hij zei: meneer u heeft dan misschien geen haar maar u heeft wel een hele mooie auto. Heerlijk toch?"

[Ben Perdaan]

advertentie