Het eerste wat ze wilden doen toen ze na 22 weken reizen thuis kwamen, was een wijntje bij de Lidl kopen om geamuseerd en verbaasd terug te kijken op het avontuur in hun favoriete vakantieland. Pijnlijk genoeg moesten ze eerst hun zieke Deense dog Cootje dag laten inslapen waardoor er direct weer een beroep werd gedaan op het incasseringsvermogen van de twee, onder meer bekend van decoratiewinkel Meijer Het Woonhuis. Niet alleen de kleinkinderen, ook Jan (70) en Jeanette (68) waren in tranen. Ondertussen is iedereen wat opgeknapt, de winkel is weer open en een nieuw puppy is onderweg. Tijd om terug te blikken dus.

De hoofdzaak is dat we gezond zijn

"De hoofdzaak is dat we gezond zijn", klinkt Jeanette nuchter. "Sinds twintig jaar reizen we in de winter naar per camper noord en west Afrika. Vaak twee een een halve maand. Jan neemt zijn crossmotor mee, ik mijn naaimachines. Onderweg maak ik kinderkleding, sieraden, en schilder wat, vooral portretten die ik dan weggeef. Jan crosst in de bergen en als het gebied is afgereden, trekken we verder. Onderweg koop ik mijn stoffen en woonmaterialen voor de winkel, en zoek mooie kralen om sieraden van te maken."

"Afgelopen 30 januari kwamen we aan in Marokko en bereikten in het zuiden de stad Zagorra, vlakbij de woestijn. Een paar weken later was er ineens de lockdown. Je mocht niet reizen of van de camping af. Jan dacht dat een tochtje op de motor nog wel kon en vertrok 's morgens om 10 uur. 's Nachts om 1 uur werd hij onder politiebegeleiding met zwaailichten thuis gebracht. Niemand mocht weg. De volgende dag stond er een politiepost naast de campingpoort en begon het wachten. Gelukkig had ik een fiets bij mij zodat boodschappen doen geen probleem was "
Het echtpaar mocht voorlopig niet meer reizen en hoewel improviseren ze in het bloed zit, ging de tijd toch dringen omdat de hond zijn poot zwaar gekneusd had. Na twaalf twaalf weken wachten en verzoeken om 'vrijlating' pakte Jeanette het anders aan. "Om te reizen moest je papieren halen bij een Pasha een soort hoofd van het dorp, die altijd een zonnebril droeg. Deze was erg op macht belust en liet je zomaar vijf keer terug komen. Dus heb ik het op de Afrikaanse manier geregeld, en een hoger geplaatst persoon stiekem 100 euro betaald. En weg waren we."

Er heerste een paniek. Niet normaal

Met een kaartje voor de boot op 23 mei in Tanger gingen de Vennepers goedgemutst op pad, maar 60 kilometer voor de haven sloeg het noodlot toe. Motorpech. "Er was een koppeling kapot. En ja hoor: boot gemist.... Daarna kochten we een ticket voor de boot van 26 mei. Ging ook niet door. Deze boot en ook zes andere, waren door de Franse regering geregeld. Na 3,5 uur wachten, werden we door de ambassadeur persoonlijk geweigerd omdat we geen Fransen zijn. Zo oneerlijk! Hierna mochten we niet naar een camping en hebben de camper geparkeerd bij Shell benzinestation. We zagen daar de Fransen komen en gaan, maar wij mochten steeds niet mee. Dat heet dan Europa."

"Om ons heen zagen we veel oudere mensen die overwinteren in Marokko. Ze hadden een retourtje gekocht van 200 euro, maar dat was niks meer waard, de grenzen waren dicht je moest dus een nieuw kaartje kopen. Ook al was dit alleen voor de terugreis, het was wel vier keer zo duur. De Italiaanse rederijen bleven online maar kaartjes verkopen voor hun boten, maar die mochten niet aanmeren. Sommige mensen hadden wel vijf kaartjes gekocht, tegen prijzen die stegen tot 1800.euro. Je moest ook doorreispapieren van alle landen hebben, en die waren allemaal waren ánders. Een heel geregel allemaal. Dan had je nog het fakenews via Facebook en Watsapp. Er heerste een paniek. Niet normaal. "

Wees eens lief voor elkaar, dacht ik steeds

Het positieve stel ging vol aan de slag voor anderen en sleepte bijvoorbeeld een vervuilde Zwitser van 73 jaar door de crisis heen door voor hem te zorgen en te koken. "Ik heb verder voor veel mensen een kaartje en doorreispapieren geregeld. Dat moest allemaal op hun telefoon, je wil niet weten hoeveel paspoorten en creditcards ik heb gezien en snel heb verwijderd. Een goede leerschool als je ziet wat paniek doet met de mens en hoeveel egoïsten er zijn. Wees eens lief voor elkaar, dacht ik steeds. Na tien dagen wachten heeft de Nederlandse ambassade samen met de Duitse ambassade een boot naar Barcelona geregeld. Daarop werden alle Europese camperaars toegelaten. Dat noem ik 1 Europa. Koste ons wel weer een smak geld: deze keer 650 euro."

Jeanette is redelijk bekomen van alle avonturen. De bloemen die ze van de Nederlandse ambassade heeft gekregen vanwege haar hulp voor anderen, zitten ondertussen in de gft-bak. "We hebben eigenlijk een lekker lange vakantie gehad!", blikt ze lachend terug. De kritiek van de Nederlandse regering op Marokko deelt ze niet. "Ze hebben het daar goed gedaan, met relatief weinig besmettingen en een klein aantal overledenen. We zijn overal goed geholpen. De veertien dagen die we bij het benzinestation stonden, kwam een politiechef ons groente brengen. Van betaling wilde hij niet weten. De mensen zijn daar zo aardig en behulpzaam. Volgend gaan we er gewoon weer heen, tenminste als we poen hebben. De winkel is wel erg lang dicht geweest. De klanten kunnen weer komen!"

Eric Hoenson

Eigen foto
Foto: Eigen foto
De camper stond tien dagen geparkeerd op een parkeerplaats van een benzinestation.