Afbeelding
Frans Tol

Kapperspraat: Ongemak

Lokaal/Column

Bijna huiselijk was de sfeer te noemen op zaterdagmiddag aan onze stamtafel. Deze situatie zorgde ervoor dat er tal van belevenissen gedeeld werden. Niet dat ik erom vroeg, ik zat per slot van rekening te genieten van mijn appeltaart.
"Werkelijk aan alle kanten liep het eruit", werd er gezegd. Dit ging dan weer over vakantie en het ongemak dat daarbij soms komt kijken. Denk hierbij aan een onbestemd virus. Zo ook bij een van onze tafelgenoten. Werkelijk doodziek, zwaar miserabel en een onbedwingbare dwang linea recta huiswaarts te keren zijn de gebruikelijke symptomen.
Aangezien leedvermaak mij niet geheel vreemd is, zat ik stil te genieten van de verhalen doorspekt met ellende. Het bed vervuild, niet in staat om de afstand van twee meter naar het toilet ongeschonden af te leggen en de lucht, verschrikkelijk. Ach ja, heerlijk.
Maar opeens kreeg het gesprek een bepaalde wending. Daar waar het eerst ging over ongemak dat ons allen kan treffen ging het plots over ongemak dat alleen de vrouw treft. De combinatie van heftig vrouwelijk ongemak met de mediterrane warmte en de daarbij horende witte pantalon is een ongelukkige te noemen. Ik had het bijna met ze te doen.
Aan tafel heerste een feest van herkenning. Tenminste bij de dames. "Dus ik sta daar hevig ongelukkig, discreet naar mijn man te gebaren dat hij mij moet helpen", zei een van de dames. "Zegt die hannes: "Wat is er. Ja, zeg het maar." En dat dus in gezelschap van vele tafelgenoten. Dus toen besloot ik om alle schaamte van me af te gooien en luid en duidelijk te roepen dat ik mijn koffer nodig heb uit het ruim van de bus want ik ben zo ongesteld als maar kan en de hele klere zooi is doorgelekt. Duidelijk zo?!" riep ze uit.
Iedereen gevouwen aan de tafel, terwijl ik me nog maar iets verder bukte over mijn appeltaart.

advertentie