Afbeelding
Frans Tol

Kapperspraat: Ombudsman

Lokaal/Column

"Wat is er?"
"Hoezo?"
"Je lijkt een beetje afwezig."
"Weet je wat het is? Ik schrijf toch van die stukjes in de krant."
"Oh, ja?"
"Die worden nog best aardig gelezen, heb ik in de gaten. Vooral als ik soms de gang van zaken bij de overheid ter discussie stel."
"Gaat er wel eens iets mis dan, bij onze overheid?"
"Ze doen hun best, denk ik. Alleen hebben ze wel eens moeite met het begrip ter dienst staan van."
"Wat is er dan?"
"Mijn moeder woont in een appartementencomplex, al dik 20 jaar. Nu schijnt er bij het in gebruik nemen van dat pand iets kadastraal mis te zijn gegaan."
"Echt?"
"Ja, let op. De zogenaamde erfafscheiding staat toch zeker een centimeter of 10 te ver naar buiten en dus nu staat de heg ietsje op gemeentegrond."
"Verschrikkelijk, wat een criminelen die bejaarden. Ik zeg voor het gerecht slepen, beboeten en onmiddellijk de heg verplaatsen."
"Nou, je zegt het maar dat is wel ongeveer de weg die de gemeente ambtenaar wil belopen."
"Meen je niet."
"Nou ja dat is een beetje gechargeerd natuurlijk, maar er mist wel dat stukje dienstbaarheid waar ik het net over had."
"En nu?"
"Omdat ik dus die stukjes schrijf ben ik gevraagd als een soort ombudsman hier aandacht aan te schenken."
"En doe je dat?"
"Ik heb dus de stukken gelezen, en de gemeente had kunnen kiezen voor een zogenaamde bevrijdende verjaring. Dit betekent zoiets dat men de fout geconstateerd heeft, maar omdat er 20 jaar voorbij is, en er vallen verder geen slachtoffers, zou men het kunnen laten voor wat het is. Maar ja, te simpel. Dus een overijverige ambtenaar met scoringsdrift wil de boel financieel rechttrekken."
"Zo."
"Ja weet je en het gaat natuurlijk ook over mijn erfenis."
"Natuurlijk."
"Precies, dus kan ik dit natuurlijk niet ongemerkt laten gebeuren."
"Hart van Nederland erbij?"
"Op zijn minst!"

advertentie